BG 11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭa-romā dhanañjayaḥ
praṇamya śirasā devaṁ kṛtāñjalir abhāṣata
praṇamya śirasā devaṁ kṛtāñjalir abhāṣata
Word-for-word meanings
tataḥ — thereafter; saḥ — he; dhanam-jayaḥ — Arjuna; vismaya-āviṣṭaḥ — filled with wonder; hṛṣṭa-romā — [and] his bodily hairs standing on end in ecstasy; praṇamya — bowing; śirasā — his head; abhāṣata — spoke; devam — to Bhagavān; kṛta-añjaliḥ — with palms joined together in supplication.
Translation
Thereafter, Arjuna, filled with wonder and his bodily hairs standing on end in ecstasy, bowed his head and spoke to Bhagavān with palms joined together in supplication.