BG 1.14
ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥
tataḥ śvetair hayair yukte mahati syandane sthitau
mādhavaḥ pāṇḍavaś caiva divyau śaṅkhau pradadhmatuḥ
mādhavaḥ pāṇḍavaś caiva divyau śaṅkhau pradadhmatuḥ
Word-for-word meanings
tataḥ — then; mādhavaḥ — Kṛṣṇa; ca — and; pāṇḍavaḥ — Arjuna (the son of Pāṇḍu); sthitau — seated; mahati — in a magnificent; syandane — chariot; yukte — that was yoked; śvetaiḥ — with white; hayaiḥ — horses; pradadhmatuḥ — blew; divyau eva — [their utterly] divine; śaṅkhau — conchshells.
Translation
Then, Śrī Kṛṣṇa and Arjuna, seated on a magnificent chariot yoked with white horses, blew their divine conches.