BG 1.47
सञ्जय उवाच
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
sañjaya uvāca
evam uktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat
visṛjya sa-śaraṁ cāpaṁ śoka-saṁvigna-mānasaḥ
evam uktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat
visṛjya sa-śaraṁ cāpaṁ śoka-saṁvigna-mānasaḥ
Word-for-word meanings
sañjayaḥ uvāca — Sañjaya said; uktvā — having spoken; evam — thus; saṅkhye — on the battlefield; arjunaḥ — Arjuna; mānasaḥ — whose mind; saṁvigna — was distressed; śoka — with grief; visṛjya — having cast away; cāpam — [his] bow; sa-śaram — along with arrows; upāviśat — sat down; upasthe — on the rear seat; ratha — of the chariot.
Translation
Sañjaya said: Having spoken thus on the battlefield, Arjuna, whose mind was distressed by grief, cast away his bow and arrows, and sank down into the rear of his chariot.