BG 11.50
सञ्जय उवाच
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।
आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।
आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥
sañjaya uvāca
ity arjunaṁ vāsudevas tathoktvā
svakaṁ rūpaṁ darśayāmāsa bhūyaḥ
āśvāsayāmāsa ca bhītam enaṁ
bhūtvā punaḥ saumya-vapur mahātmā
ity arjunaṁ vāsudevas tathoktvā
svakaṁ rūpaṁ darśayāmāsa bhūyaḥ
āśvāsayāmāsa ca bhītam enaṁ
bhūtvā punaḥ saumya-vapur mahātmā
Word-for-word meanings
sañjayaḥ uvāca — Sañjaya said; uktvā — speaking; iti — thus; arjunam — to Arjuna; vāsudevaḥ — Śrī Kṛṣṇa; bhūyaḥ — again; darśayām āsa — showed; tathā — in that way; svakam — His own; rūpam — [human] form; bhūtvā — assuming; saumya — [His] gentle; vapuḥ — form; punaḥ ca — once again [i.e., as before]; mahā-ātmā — the great Self; āśvāsayām āsa — consoled; enam — him [Arjuna]; bhītam — [who was] fearful.
Translation
Sañjaya said: Speaking in this way to Arjuna, Śrī Kṛṣṇa again showed His own human form. Assuming His gentle form as before, the Mahātmā (the great Self) consoled Arjuna who was full of fear.