Bg. 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
tasmān nārhā vayaṁ hantuṁ dhārtarāṣṭrān sva-bāndhavān
sva-janaṁ hi kathaṁ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava
sva-janaṁ hi kathaṁ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava
Pažodinys
tasmāt — tad; vayam — mums; na arhāḥ — nedera; hantum — žudyti; dhārtarāṣṭrān — Dhṛtarāṣṭros sūnus; sva-bāndhavān — savo giminaičius; mādhava — o Kṛṣṇa; katham — kaip; hi — gi; syāma — būsime; sukhinaḥ — laimingi; hatvā — išžudę; sva-janam — savo gentainius.
Vertimas
Todėl nepridera mums kelti ginklo prieš Dhṛtarāṣṭros sūnus, prieš savo giminaičius. Mādhava, ar būsime laimingi surengę savo gentainių skerdynes?